Zacznę od samego początku, czyli konferencji gigantów. Oczywiście, nie będe Was teraz zanudzał każdym tytułem zaprezentowanym przez wydawców i producentów, bo o tym mogliście przeczytać już na Gemono (choć przyznacie, że wcale aż tak nudno nie było), w popełnionym przeze mnie tekście. Skupię się wyłącznie na tym, co najbardziej przykuło moją uwagę.

Microsoft traci cennego exclusiva

Od dłuższego czasu pojawiały się plotki, jakoby jedna z czołowych produkcji Bioware – Mass Effect, miał ukazać się na PlayStation 3. Ba, ich przecieki były nawet raz ukierunkowane w nasz piękny, nadwiślański kraj. Developerzy w myśl zasady “skoro mogę sprzedać więcej, to czemu mam tego nie zrobić?” postanowili stworzyć Mass Effect 2 na konsolę Sony. Przyznam, że owa wieść niesamowicie mnie zadowoliła, i jednocześnie – zaskoczyła. Moja zintegrowana karta graficzna, jakby to ująć, niezbyt chętnie przechrupala by ME2, a tak przynajmniej otrzymam możliwość zagrania w jednego z lepszych RPG-ów ostatnich lat. Oczywiście, Microsoft od razu, – niczym matka broniąca swe młode – agresywnie zareagował, sugerując, że “pełnego doświadczenia w uniwersum Mass Effect doświadczysz wyłącznie na Xboxie 360”. Faktycznie, brak obecności pierwszej części to niezbyt miły aspekt, ale Bioware zdaje sobie z tego sprawę i dlatego wersja PS3 będzie zawierała swoisty prolog, który streści nam wydarzenia z “jedynki”. Dla chcącego nic trudnego.

Polskie akcenty

Jedziemy dalej. Osoby czynnie śledzące wydarzenia z E3, a przede wszystkim konferencje, na pewno pamiętają występ Adriana Chmielarza, który prezentował światu swój niesamowicie efektowny produkt – Bulletstorm. Niestety, Polak był troszkę mało wylewny i zdecydowanie zbyt mało emanował entuzjazmem, nie bardzo sprawdzając się na scenie. OK, rozumiem – stres przed gigantyczną widownią i te sprawy, ale Epic Games zamiast pomóc naszemu rodakowi, dać wskazówki, stwierdziło, ze następnym razem łatwiej będzie wystawić na scenę przepiękną Tanyę Janssen, która zauroczy serca zgromadzonych dziennikarzy i nie tylko. Pomysł nie do końca był zły, ale zrobienie z Adriana niemowy, dodatku do tortu, zdecydowanie nie było zbyt fair. Nawet nie dano mu się samodzielnie przedstawić! Minus dla EA.

To jednak nie jedyny rodzimy akcent na niemieckich targach. Część z Was zapewne widziała zdjęcie makabrycznej ilości zestawów dla prasy Wiedźmina 2 zamieszczone na Facebooku i zastanawiała się, co może w nich być. Skład ujawnił serwis Kotaku, który z marszu przyznał im tytuł “najlepszego press kit Gamescom 2010”. Możemy być dumni, a jakże!

Branża gier nieodłącznym elementem popkultury?

Miło patrzeć, że growa branża stale się rozwija i co raz chętniej przenika w strefę popkultury. Za najświeższy przykład może posłużyć tutaj lubiany przeze mnie zespół Linkin Park, który został wciągnięty w machinę reklamową nowego Medal of Honor. Kiedyś było to nie do pomyślenia, a dzisiaj powoli staje się standardem. I dobrze – czym więcej odbiorców, tym lepiej. Co prawda może to potem skutkować grą online z 10 latkiem, który drze się do headsetu, albo śpiewa (rety, oby nie Faint!), no ale – nie można mieć wszystkiego.

Wystarczy chcieć, a można zdziałać wszystko

Minione wydarzenia na Gamescomie przyniosły także ulgę dla fanów Metal Gear Solid. Po pokazaniu zwiastuna Rising w czasie E3, gdzie zaprezentowano w zasadzie tylko walkę i nie wspomniano ani słowa o fabule, pojawiły się pytania, czy seria aby na pewno zmierza w dobrym kierunku. Wątpliwości te na szczęście rozwiał producent gry – Shigenobu Matsuyama, który w wywiadzie dla Kotaku stwierdził, iż możliwe będzie przejście Rising bez zabijania ludzi, tak, jak miało to miejsce w poprzednich częściach serii. Podkreślił również, że Gracze nie miejący absolutnie żadnej litości dla przeciwników, nie dostaną nagród, a także wcale nie będą mieli łatwiej – wręcz przeciwnie, ten typ rozgrywki ma być podobno trudniejszy, przynajmniej tak chcę – na chwilę obecną – uczynić Matsuyama. Takie podejście jest jak najbardziej godne pochwały, za co Japończyk otrzymuje dużego plusa.

Równie pozytywnym przejawem jest fakt, że część wydawców stale widzi duży potencjał drzemiący w małych, niesamowicie oryginalnych produkcjach. Do takiego grona z pewnością należy From Dust (dawniej Project Dust), czyli nowa gra Erica Chahi, odpowiedzialnego za takie pozycje jak Another World, czy chociażby Flower. Zwrócił on jednak uwagę na to, że chcąc stworzyć produkt dość innowacyjny i nietypowy, odmienny, trzeba mieć na swoim koncie dobrą reputację w postaci solidnych gier. W przeciwnym razie, gdy w środku ekranu nie ma dużej spluwy i roznegliżowanych panienek, może być problem. Zdaniem Chahi sztuka przekonania zarządu do inwestycji w tego typu projekt owszem, jest trudna, ale na pewno nie jest niemożliwa.

I tym pozytywnym akcentem kończę moje podsumowanie tegorocznych targów Gamescom. Co prawda impreza organizowana w Kolonii nie ma aż tak wysokiej rangi jak E3, co można zobaczyć po prezentacjach, ale z pewnością Stary Kontynent to także ważny rynek dla producentów gier. Czy kiedyś Gamescom dorówna E3? Wszystko możliwe – w końcu nikt nie czułby się poszkodowany, gdybyśmy tuż za naszą zachodnią granicą mieli najważniejsze targi growe na świecie, czego Wam i sobie życzę.

Jakiś czas temu w telewizji emitowana była reklama Sony Bravia, która oszałamiała paletą barw, reprezentowaną przez kolorowe piłeczki. Często ten klip można było również podziwiać w sklepach RTV, gdzie niejednokrotnie zdarzało się, że był puszczany jednocześnie na kilkunastu – kilkudziesięciu telewizorach. Byłem przekonany, że to wszystko zawdzięczamy kreatywnym grafikom, którzy z użyciem odpowiednich programów stworzyli spektakularne widowisko. Jak się okazało – nie do końca.

Kilka dni temu w czasie codziennej sesji z Demotywatorami (to już jest nałóg) trafiłem na ten, przedstawiający kilka zdjęć z kulis produkcji wspomnianej reklamy. Oczywiście, komuś było wygodniej i w źródle podał Internet, ale na szczęście na obrazku znalazł się link do konta autora fotografii na Flickr – udałem się więc na jego profil i przejrzałem galerię.

Nie spodziewałem się, że wszystkie kolorowe kulki naprawdę tam się znalazły. Zawieszone specjalne pojemniki na przygotowanych stelażach były otwierane, po czym ulice San Francisco momentalnie zamieniały się w rzekę kolorów.

Na żywo musiało to wyglądać fenomenalnie, a jak można przeczytać w niektórych komentarzach – ludzie po dziś dzień znajdują je na swoich dachach czy podwórkach. Wydarzenie to musiało być niesamowitym przeżyciem dla samych fotografów i operatorów kamer – w końcu nie często zdarza się mieć okazję uwiecznić tego typu rzeczy.

Jak pokazuje przykład tej reklamy – dzisiaj liczy się przede wszystkim kreatywność. Mamy dostęp do stada genialnych programów do obróbki filmów, dzięki którym uzyskamy przekraczające naszą wyobraźnię efekty, ale nic nie zastąpi dobrego i świetnie zrealizowanego pomysłu. Kawał solidnej roboty!

Zobacz sam!

Album ze zdjęciami użytkownika Sepiatone: www.flickr.com/photos/sepiatone/sets/720725/

Reklama Sony Bravia: http://www.youtube.com/watch?v=7DrFY3H-u8w

Czym? Tym, jak te sklepy wyglądają, jak się dba w nich o klienta i jakie sprawiają wrażenie na konsumencie. Mieszkam w miejscowości zamieszkiwanej przez około 20 tysięczną społeczność. Istnieje tutaj sporo sklepów, które nie mają szans z wielkimi gigantami. Pomimo tego, dają sobie radę, generując jako taki zysk, ale to, co mnie uderza to efekt czasowstrzymywacza.

Komunizm mamy za sobą!

Stare budynki, stare sprzęty. Odpadający tynk ze ścian, dużo towarów chaotycznie ułożonych, rozpakowane produkty na półkach. Ja rozumiem, że jest to pewna forma wystawki, ale wyjmowanie artykułu, który stoi przez rok i się kurzy, poddawanie go ciągłym zmianom temperatur, wieczne czyszczenie (a karton to się już pewnie rozpada) – hej, coś tu jest nie tak. Do tego dochodzi archaiczny wystrój wnętrza – cóż, w takim wypadku niestety kupowanie przedmiotu nie sprawia przyjemności. Rozumiem, że nie jest to najważniejsze i nikt nie zmusza mnie do zakupu, ale to są obserwacje. Obserwacje przeciętnego kupującego. W końcu kupując coś chcemy w jakiś sposób siebie uszczęśliwić, prawda?

Kosmiczne ceny

Pomijam już aspekt dostępności produktów bądź nowości, bo na tym polu jest szczególnie źle, choć… gorzej być może i tak jest w przypadku cen. W kilku szopach rtv porównałem ceny telewizorów w stosunku do średnich w internecie. Tak jak się spodziewałem, były kosmiczne. Nie ma zdziwienia, gdy różnica cenowa na sprzęcie wartym ponad 2000 zł wynosi 100-200 zł. Kiedy jednak coś kosztuje ponad 500 zł drożej (a bywało, że i 1000 zł!), to brak mi słów.

Przyjedzie Ci taki typowy Kowalski z podmiejskiej wioski kupić “telewizor ha-de” i nawet nie będzie świadom, jak wiele przepłacił. Tak, to on podejmuje decyzje, ale nie uważacie, że robienie kogoś w bambuko na taką skalę jest lekkim przegięciem? Przykre i niepokojące. Miałem też opisać sytuację, w której oferowano mi w drogerii podróbę Hugo Bossa, lecz chyba sobie odpuszczę…

Może nie aż tak źle?

Ale żeby nie było, że Adaś to tylko narzekać potrafi, pora na trochę pozytywów, bo to one były głównym przejawem do napisania tego tekstu. Dzisiaj po szkole odwiedziłem niedawno powstały sklep Rossmann, oferujący perfumy i inne cuda na kiju (tak, psia karma także). Robienie zakupów w tym miejscu to była dla mnie czysta przyjemność. Wszystko ładnie poukładane, wnętrze bogato wystrojone, miła obsługa – czego chcieć więcej? Również na pochwałę zasługują niektóre sklepy oferujące odzież, bo one także wypadają w miarę przyzwoicie.

Wiem, że część z Was mieszka w większych miastach – a tam, z tego co dane mi było poznać z legend wszelakich, istnieją sklepy związane z konkretną branżą, w których panuje magiczna atmosfera, magiczny wystrój i równie magiczne ceny. Jeśli macie jakieś ciekawe spostrzeżenia, koniecznie się nimi podzielcie.

A jakie jest Wasze zdanie na temat małych sklepów?

Co prawda mój Malamut woli karmę konkurencji, ale dlaczego nie miałbym się podzielić z Tobą tym spotem telewizyjnym?

Nawet nie pamiętam, jak na nią trafiłem. Ot, przeglądałem jakieś rzeczy na YouTube i tu nagle wyskoczyła taka perełka. Co szczególnie uderza, to zdecydowanie psia mimika, która jest kapitalna, a praca ciała czteronożnych w zwolnionym tempie wygląda wręcz kosmicznie. Na co dzień tego nie dostrzegasz, ale dopiero dzięki takim reklamom sobie to uświadamiasz.

Majstersztyk - koniecznie obejrzyj.

P.S – czy tylko mi ten ostatni pies przypomina stwora z The Last Guardian?

244 dniowy odwyk

Tak się zastanawiam… piszę dla Gemono, więc z założenia, powinienem dużo grać i mieć zaliczone wszystkie wielkie premiery na bieżąco. Codziennie przeglądam zagraniczne portale i czytam newsy w Czytniku Google, obserwuje Allegro w poszukiwaniu “okazji”, słucham podcastów, ogólnie – chłonę branżę wręcz cały czas.

Jestem ciekaw, czy zaskoczę Was wieścią, że przez dokładnie 8 miesięcy nie kupiłem absolutnie żadnej gry w wydaniu pudełkowym na PS3? Okej, był po drodze Battlefield 1943 (recenzja się nawet pojawiła), było też Gears of War na PC (grałem jak na razie tylko trzy razy) oraz kilka tytułów pożyczonych od Dulaka, ale taki prawdziwy gaming troszkę przygasł.

I powiem Wam – jakoś wcale nie rozpaczałem. Ba, taka przerwa od grania czasem dobrze robi, bo co za dużo, to nie zdrowo – o czym się Spajki przekonał. Do nadrobienia mam jeszcze gry z 2008 roku (o 2009 nie wspominam) – stąd też na liście widniało kilka konkretnych pozycji. Dead Space, Bad Company, Mirror’s Edge, a także – Bioshock. I to ten ostatni tytuł, produkcji 2K Games, trafił do mojej kolekcji w czwartek

Mam za sobą jakieś 3-4 godziny rozgrywki i śmiało mogę stwierdzić, że jest to jedna z najbardziej klimatycznych gier w jakie grałem. Co tu dużo pisać – masa nagród zobowiązuje, a średnia ocen na poziomie 94/100 zagwarantowała szóste miejsce w kategorii PS3 na Metacritic. Czy będzie recenzja? Heh, nie sądzę – w końcu pewnie większość z Was grała w Bioshocka.

Trochę kultury, Panie!

Jeden gość już się ujawnił, co zaś z drugim? Swego czasu podczas jednej z rozmów z Andrzejem, polecił mi on książkę Sekret (The Secret) autorstwa Rhondy Byrne. Dzisiaj będąc w sklepie nieco zaskoczyła mnie jej obecność, tym bardziej, że cena – 25 zł – oraz wydanie w twardej oprawie były nadzwyczaj atrakcyjne. Nie zwlekając, wrzuciłem książkę do koszyka i udałem się do kasy. Tekst na odwrocie - “Zaczniesz pojmować ukrytą, niewykorzystaną siłę, którą masz w sobie, a jej ujawnienie wypełni radością każdy dzień twojego istnienia.” wydaje się bardzo optymistyczny – i oby tak się rzeczywiście stało!

Jak na razie książka musi chwilę zaczekać – do przeczytania mam lekturę – Mały Książę – która będzie omawiana w poniedziałek. Myślę, że w środę zagłębię się w Sekret, a po przeczytaniu postaram napisać się słów kilka na jej temat.

Tym kulturalnym akcentem kończę, życząc miłego weekendu!

Samo oglądanie filmów z YouTube’a na telefonie działa szybko i sprawnie. Do dyspozycji są dwie jakości – normalna i wysoka, więc przy komórce wyposażonej w łączność HSDPA wszystko śmiga aż miło. Do czasu, gdy przychodzi pora na dodanie czegoś od siebie.

Kiedy zalogowałem się na YT i przeszedłem do zakładki “Prześlij” na moich ustach pojawiło się natychmiastowe “WTF?”. Nie wiedzieć czemu, filmu nie możesz wgrać bezpośrednio z pliku – aby podzielić się danym klipem, musisz wysłać go na konkretny adres email. Stwierdziłem zatem – żaden problem.

Mam zainstalowaną specjalną aplikację Gmaila, dzięki czemu pocztę przeglądam w naprawdę świetnie zaprojektowanym programie, idealnie przystosowanym do mojego Samsunga. Okazuje się jednak, że do maila nie mogę dodać załącznika. Pomyślałem – hm, może to taka jej ukryta wada? Udałem się więc przez przeglądarkę na m.gmail.com, poszukując magicznego słowa “załącznik” – niestety, nigdzie go nie było.

Sytuacja wydaje się dość absurdalna – w końcu skoro jeden z produktów Google wymaga wysłania załącznika na mail, to ich usługa pocztowa w wersji mobilnej powinna to oferować! Jak się okazuje, tak nie jest, powstaje więc błędne koło. Jedyną możliwością jest wysłanie maila bezpośrednio z samego telefonu, bez otoczenia przeglądarki czy programu. Ale, jeżeli ktoś akurat potrzebuje dosłownie na gwałt wysłać film, to nie będzie spędzał kilkunastu minut na konfigurowaniu konta pocztowego, wklepywaniu adresów POP3 i innych, mniej lub bardziej ważnych danych.

Tak więc – YouTube dostaje ode mnie burę za częściową dyskryminację użytkowników komórek. Paradoksalnie, mogłem załadować plik na stronie uploader.pl, która nie jest przystosowana do telefonów. Co zatem można wywnioskować, nie ma tutaj żadnej bariery technicznej – czyżby programiści Google troszkę się rozleniwili?

Happy Birthday mr Facebook!

Facebook obchodził swoje szóste urodziny 5 lutego. Z tej okazji Mark Zuckerberg – współzałożyciel strony – pochwalił się za pośrednictwem bloga aktualnymi statystykami, które przedstawiłem Wam w pierwszym akapicie. Stwierdził on również, że “Facebook był tworzony z myślą, aby ułatwić ludziom komunikację, umożliwić dzielenie się informacjami i aby pomóc lepiej zrozumieć drugiego człowieka“.

Z perspektywy czasu śmiało możemy stwierdzić, że tak rzeczywiście się stało, zaś liczby są tego dobitnym potwierdzeniem. Pokazuje to, jak wiele dziś znaczy szybka komunikacja z dowolnego miejsca na kuli ziemskiej.

Nieczysta zagrywka

Duży potencjał w Facebooku dostrzegają także wielkie korporacje, używając go do skutecznej i bezpośredniej reklamy. Niestety, część z nich popełnia podstawowy błąd – zamiast tworzyć specjalne strony dla fanów, tworzą zwykły profil.

Różnica jest kolosalna – w przypadku zwykłego profilu firma ma dostęp (gdy zostanie zaakceptowane zaproszenie) do danych personalnych wszystkich “znajomych” – takich jak numer telefonu,  czy adres zamieszkania. Śmiem twierdzić, że część z tych firm robi to celowo – w końcu za darmo i w legalny dostają czyjeś dane, na które potem mogą wysłać różnego rodzaju reklamy. Zagrywka niezbyt fair play, ale nikt tego nie kontroluje.

Wstyd się przyznać, ale sam przez długi czas nie posiadałem tam konta. Powód był prosty – mało kto z moich znajomych korzystał z tego serwisu. Jak wiemy, u nas triumfy świeci głównie Nasza-Klasa, a swego czasu było to Grono.net. To drugie niestety poległo na froncie, przegrywając batalię z bezkonkurencyjną na polskim rynku N-K.

Ja i Facebook

W końcu jednak się przełamałem i stworzyłem konto. Co prawda korzystam z niego raczej sporadycznie – moje Blipnięcia eksportowane są na Twittera, a stamtąd kierują się na FB, ale ostatnio zaobserwowałem, że popularność tego portalu w mojej miejscowości i wśród moich znajomych się zwiększa. Pozytywnie!

Oby trend ten nie upadł, ba – chciałbym aby jeszcze bardziej wzrósł. Choć z drugiej strony,  istnieje pewne ryzyko. Mianowicie – pojawia się obawa przed trollami, dziećmi neostrady i fanami zdjęć w szybce piekarnika. Liczę jednak, że to grupa konserwatystów, którzy pozostaną na Naszej-Klasie.

A Ty, czy masz już konto na Facebooku? Jak często z niego korzystasz, a jeżeli nie – co powoduje, że jeszcze go nie założyłeś?

Multimedialna skarbnica

Zdefiniować iPada nie jest trudno – można go określić po prostu mianem multimedialnego tabletu. O ile częściej spotykamy się ze stwierdzeniem ‘pc tablet’, tak tutaj nawet ‘mac tablet’ nie ma racji bytu. Powód jest oczywisty – brak systemu operacyjnego z prawdziwego zdarzenia. iPhone OS nie jest czymś wielce zaawansowanym i tak naprawdę, to poza serfowaniem po Internecie, oglądaniem zdjęć, muzyki, filmów, pisaniem dokumentów, nic ponadto nie da się zrobić. Co prawda istnieje prawdopodobieństwo, że ktoś wyrwie się z tłumu, krzycząc “hej, ale po co mi coś więcej?”. OK, może i ma racje, ale…

Cenowy (bio)szok

Cena iPada w żaden sposób nie jest proporcjonalna do oferowanych możliwości. Najtańsza wersja to wydatek rzędu 500$. Jeśli doliczymy do tego dodatkowe 130$ za moduł 3G (żeby skorzystać z Internetu np. w czasie jazdy autobusem, metrem), tworzy się nam 630$, a w przeliczeniu na naszą walutę daje to sumę około 1900 zł. Warto dorzucić do tego marżę sprzedawcy, dodatkowe opłaty i – jak przypuszczam – za podstawową wersję przyjdzie zapłacić Kowalskiemu znad Wisły 2000 zł.

I teraz dochodzimy do sedna tego tekstu – za kwotę dwóch tysięcy jesteśmy w stanie kupić sobie laptopa, który będzie znacznie bardziej rozbudowany – zarówno pod względem sprzętowym (będziesz miał USB – iPad tego Ci nie zaoferuje…), jak i software’owym. Co prawda nie otrzymamy ekranu dotykowego, ale zamiast tego dostaniemy o wiele więcej. Zatem, pozostaje pytanie, do kogo tak naprawdę skierowany jest tablet od Apple?

W kogo celuje Steve Jobs?

Na pewno do osób z grubym portfelem, to raz. Dwa – do kogoś, kto po prostu kocha tą korporację. A jak wszyscy dobrze wiemy, fanów  – zwłaszcza na zachodzie – jest naprawdę dużo i stale ich przybywa. Niektórzy cenią sobie świetny design i wygodę użytkowania. Nic nie musisz instalować – wszystko masz pod ręką, w zasięgu machnięcia palcem.

Dla maniaków e-booków. Powstanie usługi iBooks na pewno przyczyni się do wzrostu udziału cyfrowej dystrybucji książek. Duży i czytelny ekran, przypominający format kartki A4, będzie bardzo wygodny do czytania długich tekstów. Przyznam szczerze, że zaprezentowana na konferencji cyfrowa wersja New York Times zrobiła na mnie spore wrażenie. Jeśli tak ma wyglądać przyszłość dzienników – jestem za!

Dla Graczy-casuali. Co prawda raczej wątpię w to, żeby ludzie kupowali iPada dla gier, ale na pewno będzie to miły dodatek. Apple postąpił słusznie umożliwiając użytkownikom iPhone’a / iPoda Touch eksport kupionych gier na tablet. Sektor ten nieustannie się rozwija, liczba tytułów na AppStore wzrasta w gigantycznym tempie, a wielkie firmy – na czele z EA – zadeklarowały, że będą tworzyły gry na ten właśnie konkretny sprzęt.

Niestety, poza tym nie widzę nic, co dawałoby przewagę nad zwykłym laptopem z Windowsem bądź Linuxem na pokładzie. Oczywiście – jest to moje odczucie, nie chcę tutaj wyjść na anty-fana Apple, ba – z chęcią pobawiłbym się iPadem, ale… na pewno nie wydałbym na niego tak dużej kwoty. Tym bardziej, że mieszkając w Polsce zapewne będziemy okrojeni z części usług dostępnych w tablecie, pomijając już, że dużo witryn po prostu nie zadziała, ze względu na brak flasha.

Jakie jest, Drogi Czytelniku, Twoje zdanie na temat iPada?

Taktowanie chyba zdradziło zagadkę… Tak tak, mowa tutaj oczywiście o komputerze. Po niespełna ośmiu latach bycia męczennikiem uwięzionym w jeden rdzeń, małą ilość pamięci, co skutkowało “szarpaniem” filmów HD, ładowaniem się aplikacji w czasie dłuższym, niż zagotowanie wody na Earl Greya – zainwestowałem w nowy komputer. Co jeszcze bardziej cieszy – kupiłem go za własnoręcznie zarobione pieniądze. Satysfakcja podwójna!

Moc trudna do okiełznania

Zatem, co tam drzemie w mojej nowej bestii? Skłoniłem się ku inwestycji w ekonomicznego AMD Athlona II X4 620 – procek czterordzeniowy z taktowaniem zegara na poziomie 2,6GHz. Do tego płyta główna ASUSa – model M4A785TD-V EVO, ze sprzętowym dekodowaniem filmów HD i masą wyjść, włącznie z moim ulubionym – HDMI. Wsparłem też lokalną firmę – GoodRAM, inwestując w 2GB ramu na DDR3 (1333MHz). Całość zapakowana została w czarno-lśniąca obudowę Logic B23 z zasilaczem 500W. Jej front to typowe piano black, znane chociażby z obudowy “grubej” PS3.

Mimo, iż uważam się za Gracza krwi i kości, tak tutaj, zdaję się tylko na zintegrowaną kartę graficzną ATI HD4200. Nie było sensu inwestować w GPU – raz, że cena kompletu byłaby większa, dwa – do grania mam konsolę. Pomimo tego, układ ten radzi sobie naprawdę dobrze – testowałem jak na razie demo Wiedźmina i Gears of War. Przygody Geralta chodzą płynnie na najniższych detalach, to samo tyczy się produkcji Epic Games.

Ten pierwszy raz…

Cały sprzęt składałem oczywiście sam – co ciekawsze, po raz pierwszy. Niby wcześniej niejednokrotnie miałem okazję montować pojedyncze komponenty, ale to nie to samo, co składanie bydlaka od początku do końca. Wszystko jednak poszło ładnie i sprawnie, dzięki czemu po około dwóch godzinach byłem już w fazie instalacji systemu.

Windows 7 na pokładzie

Nie ukrywam, XP mi się już trochę przejadł – postanowiłem zasmakować czegoś nowego. Od początku wiedziałem, że słuszny wybór będzie tylko jeden – Windows 7. Co prawda miałem pewien problem z partycjami – zrobiły się inne, niż podałem w instalatorze, ale tak wszystko było OK. System jest rewelacyjny – stabilny, funkcjonalny no i piękny – to zaś zasługa interfejsu Aero, dostępnego też w Viście.

Co szczególnie zasługuje na uwagę, to biblioteki. O ile w XP foldery takie jak ‘Moja muzyka’, ‘Moje zdjęcia’ były przypisane do dysku C, tak tutaj do każdej z poszczególnych bibliotek możesz przypisać dowolny folder z HDD. Jest to świetne rozwiązanie i dziwię się, że Microsoft zaimplementował je dopiero teraz.

Komfort przede wszystkim

O ile na starym PC otworzenie kilku aplikacji jednocześnie sprawiało, że obciążenie procesora podskakiwało do 100%, tak tutaj, przy otwarciu Firefoxa (razem z pokaźna liczbą kart), Gadu-Gadu, Windows Media Player, FilleZilli, Photoshopa, Notepad++, wskaźnik nie przekracza granicy 9%!

Może i dla Was to normalne, ale dla mnie wcześniej było to doznanie tylko i wyłącznie abstrakcyjne. Komfort użytkowania jest kilkakrotnie większy, niż na poprzednim Athlonie 1,4GHz, wiatrak CPU chodzi ciszej, a cieszą także 4 wejścia USB na froncie.

Paradoksalnie, odbije się to także na moim zdrowiu – mniej nerwów wynikających z zamulenia i zawieszenia  się systemu z pewnością przedłuży moje życie o kilka dni…

Prolog

Prace nad stroną ruszyły pełną parą w połowie stycznia. Wtedy to, w czasie niezwykle mroźnego weekendu, zmobilizowałem się do pracy i w mgnieniu oka stworzyłem layout. Kolejno, po upływie trzech dni, napisaniu setek linijek kodu, gotowy był już podstawowy kod. Z biegiem czasu diament poddałem solidnej obróbce i efekt możecie podziwiać na własne oczy.

Co, Drogi Czytelniku, będziesz mógł tutaj przeczytać?

Przede wszystkim będą to wszelkiej maści  felietony. Wbrew pozorom, nie będą ograniczały się tylko do tematyki gier wideo – jak miało to miejsce na moim dotychczasowym blogu na Gram.pl. Możecie spodziewać się wpisów związanych z optymalizacją i konfiguracją Wordpressa, tekstów poświęconych webdesignowi – dziedzinie, w której nieustannie rozwijam swoje skrzydła.

Z chęcią podzielę się z Wami filmami i muzyką, które szczególnie przypadły mi do gustu i na stale zagościły w mojej bibliotece kulturalnej. Nie zabraknie również prywaty, zdjęć oraz tekstów związanych z trendami aktualnie panującymi w Internecie.

Stale będę dążył do zwiększenia jakości tekstów, więc warto dać mi szansę – chociażby subskrybując mój kanał RSS, czy zostawiając pod tekstami komentarze. Jeśli zaś chcecie się dowiedzieć czegoś więcej na mój temat  -  odsyłam Was do zakładki ‘O autorze’, dostępnej na górze strony.